Ek was maar nege jaar oud toe ons as ’n klas gevra is om oor ons toekomstige beroepe te besin en dit met mekaar te deel. Soos baie jong seuns in daardie stadium, is my liefde vir bepaalde rolprente grootliks deur my pa gevorm, en min dinge het my verbeelding so aangegryp soos Iron Man, ’n superheld wat bekend is om sy tegnologies gevorderde pantserpak.
Toe dit uiteindelik my beurt was om voor die klas te staan, het ek met oortuiging en kinderlike vasberadenheid verklaar: “I’m going to be an inventor!” – vasbeslote om eendag soos Iron Man te wees.
Jare later leef daardie visie steeds voort, maar dit het ook merkbaar ontwikkel en verdiep. Nog voordat formele vakke soos programmering en ontwerp vir my op skool beskikbaar was, het ek myself reeds begin leer kodeer en gevorderde CAD-ontwerpstelsels gebruik. Hierdie selfgedrewe leerbenadering het ’n kerndeel van my ontwikkeling geword.
Ek het ’n aanhoudende nuuskierigheid en belangstelling in uiteenlopende dissiplines ontwikkel, insluitend robotika, fisika, neurowetenskap, vuurpylwetenskap en meganika. Wat hierdie velde bied, is die geleentheid om my begeerte te vervul om komplekse uitdagings te ontrafel en innoverende oplossings te skep wat werklike waarde kan toevoeg.
Sedert daardie dag in gr. 3, het my roeping geleidelik skerper fokus gekry.
Ek streef daarna om eendag my eie onderneming te vestig, ’n maatskappy wat daarop gemik is om bestaande tegnologie te verfyn en terselfdertyd nuwe benaderings tot probleemoplossing te ontsluit binne die velde wat my die meeste boei.